▪ groblje u Negrišorima 2017.

Konzervatorsko-restauratorski radovi na nadgrobnim spomenicima iz XIX veka i dve antičke stele iz III veka. Izvođač RAS d.o.o, nadzor RZZZSK konzervator- restaurator Desimir Tanović. (novembar 2017.)

LUČANI, GROBLJE U NEGRIŠORIMA

Negrišori je naselje u Srbiji u opštini Lučani u Moravičkom okrugu. Prema popisu iz 2002. bilo je 549 stanovnika.
Severno od Guče u Dragačevu, jedno je od najvećih grobalja u ovom kraju nalazi se na uzvišenju, nešto južnije od sela. Najstariji spomenici, nedatovani, mogli bi biti iz XVIII veka, a poneki možda i raniji. U groblju se nalazi antička stela. Stariji spomenici razmešteni su u jugozapadnom delu, ali je svakako najstariji deo groblja bio na zaravni najvišeg dela. Među najstarije spomenike može se uvrstiti omanja ploča-stub u čijem se gornjem delu vrlo plastično izdvaja krst. Najstariji datovani spomeniik je iz 1820. godine. Postoji još nekoliko takvih, masivnih krstova sa medaljonima na čelu krakova u kojima su predstave različitih krstova (sidrasti krst, ponovljeni krst).
Od spomenika dragačevskog tipa treba izdvojiti veliku vertikalnu ploču Sretena, sina Janka Mihailovića – molera, sa predstavom konjanika, iz 1848. godine. Ima više spomenika ovog tipa sa likovnim predstavama, ili bez njih. Spomenici iz četrdesetih godina XIX veka nemaju likovnih predstava.

▪ mozaik Caričin grad 2017.

Konzervatorsko-restauratorski radovi na mozaiku iz Krstionice na arheološkom nalazištu Justinijana Prima, Caričin grad. Izvođač M SERVIS d.o.o, nadzor RZZZSK konzervator- restaurator Nemanja Smičiklas. (oktobar 2017.)

▪ kamen Caričin grad 2017.

Konzervatorsko-restauratorski radovi na kamenoj plastici iz Krstionice na arheološkom nalazištu Justinijana Prima, Caričin grad. Izvođač M SERVIS d.o.o, nadzor RZZZSK konzervator- restaurator Desimir Tanović. (avgust-sept 2017.)

CARIČIN GRAD

Caričin Grad (Justiniana Prima), se nalazi na 7 km od Lebana, a 30km od Leskovca, arheološki lokalitet iz VI veka, jednog od najvećih i najznačajnijih vizantijskih gradova u unutrašnjosti Balkana. Podigao ga je veliki vizantijski Car Justinijan I (527-565) prema mnogim izvorima u znak zahvalnosti kraju u kome se rodio.
Caričin Grad leži na blagim padinama koje se spuštaju od planine Radan ka leskovačkoj kotlini. Samo nalazište prostire se na platou od 42.000km2. Istraživanje ostataka grada, započeto je 1912. godine i traje do danas uz određene prekide. Prvi istraživač grada bio je Vladimir Petković, otkrićem veličine grada, ostacima mozaika, mnoštvom arhitektonske plastike, izneo je prve hipoteze da se radi o Justinijani Primi.
Grad je bio važan crkveni, administrativni i vojni centar, sedište novoosnovane arhiepiskopije Justiniane Prime koja je imala jurisdikciju nad severnim Ilirikom čime je pravo Soluna ograničeno na južne delove provincije.
Bio je okružen bedemima, a pored spoljnih utvrđenja otkriveni su i unutrašnji bedemi koji grad dele na tri dela: Gornji, Srednji i Donji. Na najuzvišenijem mestu u gradu sagrađen je Akropolj – sedište crkvene uprave, okružen snažnim bedemima, u središnjem delu ističe se centralni kružni trg gde se odvijao javni život grada .
Gradske ulice su popločane pravougaonim krečnjačkim pločama, uokvirene pokrivenim tremovima sa stubovima na kojima se oslanjaju lukovi arkada. Na Akropolju se nalazi kompleks episkopske palate ( imala je podno grejanje koje se zagrevalo toplim vazduhom – hipokaust ), velika katedralna crkva sa tri apside, atrijumom i krstionicom, koji spada u red najmonumentalnijih spomenika vizantijske arhitekture na balkanskom poluostrvu. U stambenom delu grada, blizu trga – foruma, otkopana je trobrodna bazilika sa kriptom, pronađeni su fragmenti podnog mozaika i fresaka. Jugoistočno od foruma bila je treća crkva, krstoobrazna bazilika sa atrijumom. U predgrađu je otkopana dvojna bazilika i južno od nje peta bazilika, trobrodna sa trakseptom, narteksom i atrijumom, izvan gradskih zidina nađena je šesta crkva, trikonhos sa otvorenim narteksom i atrijumom, sve ove crkve podignute su u VI veku.
Spomenici crkvene i svetovne arhitekture po svojoj urbanističkoj postavci, po skupocenim mozaičkim podovima i raznovrsnom dekorativnom plastikom u potpunosti odgovaraju Prokopijevom opisu Justiniane Prime.
Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije

▪ Konzervacija-restauracija polijeleja 2017.

Konzervacija-restauracija polijeleja Bogorodične crkve Ružice na Kalemegdanu, Beograd. Rukovodilac radova prof. Miroljub Stamenković. (jul 2017.)

CRKVA RUŽICA, KALEMEGDAN

Bogorodična crkva Ružica je crkva koja se nalazi u severnoistočnom podgrađu Beogradske tvrđave, ispod Zindan-kapije. U doba despota Stefana Lazarevića postojala je stara crkva istog imena, koju su Turci pri osvajanju Beograda 1521. godine porušili. Sadašnja crkva bila je u 18. veku barutni magacin, koji je 1867-69. godine pretvoren u vojnu crkvu.
Tačno vreme kad je ova crkva napravljena i ko je učestvovao u gradnji ni dan danas nije poznato. Jedino što je utvrđeno je da je ovo najstarija beogradska crkva.
Krajem sedamnaestog veka, crkva Ružica je srušena, ali je već pet dana posle oslobađanja od Turaka bio organizovan odbor za obnavljanje crkve. Radovi su brzo završeni, tako da je crkva osveštana posle već deset meseci. Nakon toga su u njoj počela da se vrše bogosluženja.
Po narodnom predanju, Ružica se nalazila na istom mestu kao i sada, jer je narod poštovao izvor Svete Petke, koji je proticao ispod temelja crkve Presvete Bogorodice. Po verovanju su sestre Ružica, Marica i Cveta na prostoru beogradske tvrđave podigle po jednu crkvu koje bi služile kao njihove zadužbine, i nazvale su ih svojim imenom.
Iz Wikipedije, slobodne enciklopedije

▪ Privatna kuća, Beograd

Konzervatorsko- restauratorski radovi na kamenoj plastici fasade. (jun 2017.)

▪ Konzervacija-restauracija dekorativnog rama

▪ Spomen obeležje posvećeno Vojniku-Mokra Gora, Dobrun

Konzervacija- restauracija spomen obeležja iz I svetskog rata- Mokra Gora, Dobrun.
Rukovodilac radova vajar Svetomir Radović. (2003)

▪ Statua Bogorodice iz crkve Svetog Petra, Beograd

Konzervacija-restauracija statue Bogorodice iz crkve Svetog Petra, Beograd.
Rukovodilac radova prof. Milun Vidić. (2002)

▪ Konzervacija-restauracija dekorativnog rama

▪ Konzervacija-restauracija dekorativnog ogledalskog rama

▪ RZZZSK, Topčiderska crkva 2014.

Konzevatorsko- restauratorski radovi
na kamenoj fasadi crkve sv. Petra i Pavla u Topčideru.
Rukovodilac radova konzervator- restaurator Desimir Tanović.
(avgust- septembar 2014.)

Svetionici na ušću Tamiša u Dunav

Svetionici na ušću Tamiša u Dunav kod grada Pančeva su sagrađeni 1909. godine za vreme vladavine Austrougarske. Svojevremeno su dobili i popularni naziv „Vodena kapija grada“Kule svetionici zidani su od žute opeke koje su postavljene na kružnoj podlozi od zemlje, oivičene i obložene kamenom. Svetionici su zidani u tri pojasa koji su deljeni po horizontali dekorativnim vencem od crvene, profilisane, opeke koja uokviruje ulazna vrata kao i prozorska okna. Na vrhu svetioničke kule je terasa natkrivena kupastim krovom i nosačima izvora svetla. Svetionička lampa je radila na petrolej.Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije

▪ RZZZSK, manastir Visoki Dečani 2014.

Konzervatorsko- restauratorski radovi na kamenom mobilijaru
crkve Hrista Spasitelja u manastiru Visoki Dečani.
Rukovodilac radova konzervator- restaurator Desimir Tanović.
(2014.)

▪ RZZZSK, manastir Visoki Dečani 2013.

Konzervatorsko- restauratorski radovi na vladarskom tronu manastira Visoki Dečani. Rukovodilac radova konzervator- restaurator Desimir Tanović. (2013)

▪ RZZZSK, manastir Hilandar 2006.

Konzervacija i restauracija u paraklisu sv. Jovana Rilskog, manastir Hilandar. Rukovodilac radova mr Vladimir Bulajić (novembar- decembar 2006.)

▪ RZZZSK, Spirtina kuća 2006.

Plombiranje, obrada plombi i retuš na zidnim slikama u ulaznom holu.
Rukovodilac radova slikar restaurator Marijana Protić.
(septembar- oktobar 2006.)

▪ Privatna kuća, Beograd

Konzervatorsko- restauratorski radovi
na ulaznom kamenom stepeništu.
(jul 2014.)

▪ ZZZSK Pančevo, 2013.

Zavod za zaštitu spomenika kulture Pančevo,
konzervatorsko- restauratorski radovi na sanaciji i rekonstrukciji
levog svetionika na ušću Tamiša u Dunav.
Rukovodilac radova arhitekta Slobodan Radovanović.
(oktobar 2013.)

▪ manastir Hilandar 2014.

Zadužbina manastira Hilandara
Konzervatorsko- restauratorski na kamenim stubovima Velikog konaka manastira Hilandara oštećenim u požaru iz 2004. godine. Rukovodilac radova arhitekta Slobodan Barišić. (mart i avgust 2014.)

▪ manastir Hilandar 2013.

Zadužbina manastira Hilandara
Konzervatorsko- restauratorski radovi na kamenim stolovima Milutinove trpezarije manastira Hilandara. Rukovodilac radova arhitekta Slobodan Barišić. (jul-avg 2013. godine)

▪ manastir Hilandar 2012.

Zadužbina manastira Hilandara
Konzervatorsko- restauratorski radovi na kamenim stolovima Milutinove trpezarije manastira Hilandara. Rukovodilac radova arhitekta Slobodan Barišić. (jul- avg 2012. godine)

 

▪ manastir Hilandar 2011.

Zadužbina manastira Hilandara
Konzervatorsko- restauratorski radovi na kamenim stolovima Milutinove trpezarije manastira Hilandara. Rukovodilac radova arhitekta Slobodan Barišić. (sept 2011. godine)

▪ RZZZSK, manastir Studenica 2011.

Rad na restauraciji fasada i kamene plastike Bogorodičine crkve manastira Studenice.
Rukovodilac radova arhitekta Slobodan Barišić.
(jul- avg 2011. godine)

▪ RZZZSK, manastir Studenica 2010.

Rad na restauraciji fasada i kamene plastike Bogorodičine crkve manastira Studenice. Rukovodilac radova arhitekta Slobodan Barišić. (jul-avg 2010. godine)

▪ RZZZSK, manastir Studenica 2009.

Rad na restauraciji fasada i kamene plastike Bogorodičine crkve manastira Studenice.
Rukovodilac radova arhitekta Slobodan Barišić.
(jul- avg 2009. godine)

▪ RZZZSK, manastir Studenica 2008.

Rad na restauraciji fasada i kamene plastike Bogorodičine crkve manastira Studenice. Rukovodilac radova arhitekta Slobodan Barišić. (jul-sept 2008. godine)

 

▪ RZZZSK, manastir Studenica 2007.

Rad na restauraciji fasada i kamene plastike Bogorodičine crkve manastira Studenice.
Rukovodilac radova arhitekta Slobodan Barišić.
(jun- sept 2007. godine)

▪ RZZZSK, manastir Studenica 2006.

Rad na restauraciji fasada i kamene plastike Bogorodičine crkve manastira Studenice.
Rukovodilac radova arhitekta Slobodan Barišić.
(okt- nov 2006. godine)

Zadužbina Svetog manastira Hilandara, Beograd

Zadužbina manastira Hilandara,
obavljanje konzervatorsko-restauratorskih poslova
u statusu spoljašnjeg saradnika.
Rukovodilac radova arhitekta Slobodan Barišić.
(2011- 2014.)

TOPČIDERSKA CRKVA, BEOGRAD

Topčiderska crkva Svetih apostola Petra i Pavla je hram Srpske pravoslavne crkve koji se nalazi na opštini Savski venac u Beogradu. Smeštena je u parku Topčider i podignuta je između 1832. i 1834. godine.[1] Zadužbina je kneza Miloša Obrenovića koji je i bio njen ktitor. U neposrednoj blizini nalaze se i Milošev konak, kao i Crkveni konak u Topčideru.
Njen prvi ikonostas su radili Dimitrije Jakšić, Jovan Stergević („moler Janja“) i Konstantin Lekić. Od 1874. se nalazio u obrenovačkoj crkvi, a zatim u crkvi u Bariču. Restauriran je 2013. godine.[2]
Sadašnji ikonostas su 1874. godine radili Stevan Todorović i Nikola Marković. Crkva je 2013. godine bila u fazi rekonstrukcije, za koju se očekuje da se završi do 2015. godine i jubileja dva veka od početka Drugog srpskog ustanka.[2]
Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije

MANASTIR VISOKI DEČANI

Manastir Visoki Dečani je zadužbina kralja Stefana Dečanskog i cara Dušana. Gradnja je završena 1335. godine, a freske su završene oko 1350. godine. Manastir je posvećen Hristu Pantokratoru i Vaznesenju Gospodnjem – Spasovdanu. Glavni neimar bio je majstor Vito Kotoranin.
Manastirska crkva predstavlja petobrodnu građevinu i pripada raškom stilu. Manastir se nalazi u jednoj udolini pored rečice Dečanska Bistrica jugozapadno od Peći, ispod planinskog masiva Prokletije. Mošti sv. Jelene Dečanske počivaju u manastiru. Kada su Turci hteli Dečane da pretvore u džamiju 1692. godine dogodilo se čudo kojim su u tome sprečeni i koje se pripisuje njoj.
Manastir pripada Eparhiji raško-prizrenskoj Srpske pravoslavne crkve i predstavlja nepokretno kulturno dobro kao spomenik kulture od izuzetnog značaja.
Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije

MANASTIR STUDENICA

Manastir Studenica je jedan od najvećih i najbogatijih manastira Srpske pravoslavne crkve. Nalazi se 57 km od Kraljeva, a osnovao ga je Stefan Nemanja 1190. godine.
Utvrđeni zidovi manastira okružuju četiri crkve: Bogorodičnu crkvu i Kraljevu crkvu (crkvu svetih Joakima i Ane), obe izgrađene od mermera, crkvu Nikoljaču (crkvu svetog Nikole) i još jednu crkvu, očuvanu u temeljima. Manastir je poznat po svojoj kolekciji fresaka iz 13. i 14. veka.
Pripada Eparhiji žičkoj Srpske pravoslavne crkve i predstavlja nepokretno kulturno dobro kao spomenik kulture od izuzetnog značaja. UNESKO je 1986. godine uvrstio Studenicu u listu Svetske baštine.
Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije

MANASTIR HILANDAR

Hilandar, u starijim spisima i Hilendar (grč. Χιλανδαρίου) je srpski manastir koji se nalazi u severnom delu Svete gore Atonske (grč. Aγιoν Oρoς), države pravoslavnih monaha koja postoji više od hiljadu godina. Sveta gora je smeštena na Atosu (grč. Aτoς), trećem kraku poluostrva Halkidiki u severnoj Grčkoj, a manastir se nalazi na 2,5 kilometara od mora.[1] Hilandar je u hijerarhiji Svete gore na četvrtom mestu po značaju. Posmatran spolja manastir ima izgled srednjovekovnog utvrđenja, s obzirom da je utvrđen bedemima koji su visoki i do 30 m. Spoljni zidovi su dugački 140 m i okružuju površinu koja je skoro 75 m široka. Manastir je ovako utvrđen s obzirom da je u prošlosti, kao i ostala utvrđena monaška naselja na Svetoj gori, morao da se brani od gusara. Neki smatraju Hilandar jednim od prvih univerziteta, u prethodničkoj formi, a konkretno prvim srpskim univerzitetom. Sadašnji iguman manastira Hilandar je Metodije Marković.
Manastir Hilandar je izgradio grčki monah svetogorac, Georgije Helandarios. Manastir Hilandar su obnovili Stefan Nemanja (u monaštvu Simeon) i njegov sin Sava 1198. godine, a u manastiru je 1199. ili 1200.[2] godine umro Stefan Nemanja. Kralj Stefan Uroš I je 1262. godine značajno utvrdio manastir. Hilandar je naročito pomogao kralj Milutin, koji je oko 1320. godine na mestu stare podigao novu crkvu Vavedenja Bogorodice. U vreme kralja i cara Dušana Sveta gora je došla pod njegovu vlast, a to je period najvećeg prosperiteta manastira. U vekovima turske vladavine, Hilandar su pomagali ruski carevi i moldavski kneževi u XVI veku, a srpski patrijarsi iz Peći u XVII veku. Početkom XIX veka stvorena je prva novovekovna srpska država, pa je nastavljena bogata tradicija hilandarsko-srpskih odnosa. U novijoj istoriji manastir je značajno stradao 2004. godine u katastrofalnom požaru, a u toku je obnova oštećenih građevina.
Hilandar predstavlja jedno od najznačajnijih središta srpske kulture i duhovnosti. Kroz vekove, relativno zaštićen od napada i pljačkanja, u sigurnosti Svete gore Atonske i njene autonomije, bio je pošteđen sudbine koja je zadesila skoro sve druge srpske manastire. U Hilandaru je očuvana najbogatija kolekcija originalnih starih rukopisa, ikona, fresaka, tako da on u današnje vreme predstavlja najznačajniju riznicu srpske srednjovekovne kulture uopšte. Manastir se od 1988. godine, zajedno sa ostalih devetnaest svetogorskih manastira, nalazi na UNESKO-voj listi svetske baštine u sklopu spomenika srednjeg veka objedinjenih pod zaštićenom celinom Planina Atos.[3]
Radi uspostavljanja stalnog lekarskog nadzora manastirske obitelji kao i poklonika, krajem 2015. godine osnovano je Hilandarsko lekarsko društvo.
Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije

Republički zavod za zaštitu spomenika kulture, Beograd

obavljanje konzervatorsko-restauratorskih poslova
u statusu spoljašnjeg saradnika.
(2006- 2014.)

▪ Spomen kosturnica na Gučevu, Loznica

Konzervacija-restauracija Spomen kosturnice
Gučevo, Loznica
Rukovodilac radova prof. Miroljub Stamenković.
2005.

SPIRTINA KUĆA, ZEMUN

Spirtina kuća se nalazi u Zemunu u Glavnoj ulici br. 9. Podignuta je sredinom 19. veka prema projektu Hajnriha Frajhera fon Ferstla (Heinrih Freiher von Ferstel, 1828-1883).[1] Oblikovana je u stilu neogotike. Jedna je od prvih visokoparternih porodičnih kuća Starog jezgra Zemuna. Pripadala je bogatoj i uticajnoj zemunskoj porodici Spirta.
Iz Vikipedije, slobodne enciklopedije